kropla
Leżę na łące, nad brzegiem strumyka.
Zapach kwiatów,unosi lekki podmuch wiatru.
Zapach dzieciństwa, radości i beztroski o jutro.
Unoszę się, i lecę z wiatrem, jak kartka papieru,
porwana przez wiatr.
…
Znad traw, znad lasów,
spoglądam na świat, przez zaparowane
szkła moich okularów.
I tak z wiatrem podążam przez świat.
Chociaż świat brnie przed siebie, ja
pozostaje taki sam.
.
W skrytości serca, w czystości duszy,
opadam na trawy łąki.
Trawy z pośród których powstałem,
i do których zmierzam.
Z nad rozwichrzonych mórz,
szarością powiewa i nie niesie tego
Bóg, bo On jest kawałkiem czystego nieba.
Wzniosły się wiatry na cztery strony świata,
a ja wciąż leżę, słuchając powiewu mijającego lata.
I tak kropla, po kropli przywracają mnie światu,
lecz ja chcę pozostać, na tym skraju lasu.
Liczba komentarzy: 3
Komentarze RSS Identyfikator URI TrackBack
Dodaj komentarz
corvusalbus
piekne wiersze
Drogi autorze,
wiersze owszem fajne, mają swą głębię, prawdopodobnie masz duszę poety.
Nie obejdzie się jednak bez ale… Chłopie zrób coś ze swym młodym życiem.
Studia -NIE-ok, ale może inna szkoła, warto, chociażby po to aby nie robić błędów ortograficznych np. żeczy, chyba nie tak się pisze. Przecinek stawia się po słowie, bez spacji, spację umieszczamy po przecinku. A tak wogóle to mam wrażenie, że płyniesz z prądem, “I tak z wiatrem podążam przez świat”. Życie to droga pod wiatr, to “chwytanie byka za rogi”, to walka. Wiem co mówię, przeszłam w życiu wiele.
Ty śnisz i możesz się obudzić jako zgorzkniały staruszek, z uczuciem przegranego życia.
Zyczę siły, energii, zapału i chęci do życia. Pisz i Żyj przez duże “Ż”
zośka
Piękne wiersze masz do tego talent nie zmarnuj go